เนื้อเรื่องย่อ : กระบี่เป็นอาวุธชนิดหนึ่ง และ เป็นหนึ่งในสิบแปดศัสตราวุธ แต่ทว่ามันผิดแผกแตกต่างจากอาวุธชนิดอื่น คุณประโยชน์ของอาวุธ เพียงใช้ฆ่าคนจู่โจมศัตรู กระบี่กลับเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและศักดิ์ศรี ราชันย์ขุนนาง เชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ ต่างยึดถือกระบี่เป็นเครื่องประดับอันเลิศหรูชนิดหนึ่ง

ผู้ที่ได้รับการยกย่องเป็นเทพกระบี่ นอกจากมีเพลงกระบี่เลิศล้ำสุดยอด ยังมีเงื่อนไขสำคัญบางประการ นั่นคือค่าความเป็นคนของท่าน เนื่องจากกระบี่มีฐานะที่โดดเด่นเลิศลอยในศัสตราวุธ ดังนั้นผู้หนึ่งหากได้รับการยกย่องเป็นเทพกระบี่ ค่าความเป็นคนของท่านต้องสูงล้ำกว่าผู้คนทั่วไปมากนัก

ไซมึ้งชวยเซาะ นับได้ว่าเป็นเทพกระบี่ผู้หนึ่ง เป็นคนมีชีวิตเลือดเนื้อ มีรอยยิ้มและน้ำตา ทั้งยังมีอารมณ์ความรู้สึก เพียงแต่ไม่เคยแสดงออกมา เขาสามารถดั้นด้นเป็นพันลี้ พิสูจน์ความเป็นตายกับสุดยอดฝีมือผู้หนึ่ง เพียงเพื่อล้างแค้นชำระอาฆาตให้กับคนที่ไม่รู้จักมักคุ้นมาก่อน แต่หากเขาเห็นว่าเรื่องนี้ไม่คู่ควรกระทำ ต่อให้เล็กเซี่ยวหงส์ผู้เป็นสหายเพียงหนึ่งเดียวของเขาวิงวอน เขายังไม่ไป แต่เขาก็ยังมีอารมณ์ขันอยู่บ้าง มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขายินยอมกระทำเรื่องหนึ่งให้เล็กเซี่ยวหงส์อยู่ชัดๆ แต่พานให้เล็กเซี่ยวหงส์โกนหนวด ที่ไม่คลเายคิ้วสองคิ้วของเขาทิ้งก่อน (ติดตามได้ในหงส์ผงาดฟ้า ตอนเล็กเซี่ยวหงส์)

ทุกผู้คนล้วนทราบเรื่องประการหนึ่ง ไซมึ้งชวยเซาะไม่เคยยิ้มมาก่อน คนมีชีวิตเลือดเนื้อ มีอารมณ์ ไหนเลยไม่เคยยิ้มมาก่อน? อย่างน้อยในเหตุการณ์อันประหลาดล้ำ ในสภาพการณ์อันพิเศษพิสดาร ไซมึ้งชวยเซาะเคยยิ้มครั้งหนึ่ง เชื่อว่าผู้ใดหลังจากรับรู้เรื่องราวครั้งนี้ ก็อดยิ้มเช่นเดียวกับไซมึ้งชวยเซาะมิได้!